Na nordyckim forum tematem miesiąca są różne hobby, powstało wiele nowych dyskusji powiązanych z tym tematem. Napisałam tam wątek o kendo. Tu i tak wspominałam o tym moim hobby. Zwłaszcza na Discordzie dzieliłam się historiami z moimi ranami wojennymi. Ponieważ nie jest to w Europie bardzo popularna dziedzina sporty, niektórzy członkowie społeczności wiedzą tylko tyle o kendo, że istnieje i że doznaję od niego obrażeń. Spróbuję tutaj trochę przybliżyć temat, zebrać trochę informacji w jednym miejscu, może ktoś uzna to za interesujące.
Kendo to japońska sztuka walki z użyciem drewnianych mieczy. Jej nazwa oznacza „drogę miecza”. Początki kendo są zakorzenione w przekazywanych z pokolenia na pokolenie naukach samurajów. Do ćwiczeń używanie żelaznych mieczy było zbyt niebezpieczne, dlatego używano broni drewnianej, a także zbroi treningowej, która mogła wytrzymać trudy regularnego używania do ćwiczeń. Nauki te znane były jako kenjutsu, istniało kilka różnych szkół. Wszystkie powstały w epoce Edo (1603-1868, okres izolacji Japonii od świata zewnętrznego). Bambusowe miecze, znane jako shinai, zostały opracowane około XVIII wieku. Ćwiczenia z ich użyciem zaczęły przybierać kształt tego, co znamy dzisiaj jako kendo. Nazwa „kendo” przyjęła się na początku XX wieku i wtedy dyscyplina zaczęła się stabilizować i powoli ewoluować, a nie przechodzić przez masowe zmiany. Dyscyplina ta skupia się nie tylko na doskonaleniu sprawności bojowej, ale także na budowaniu i rozwijaniu ducha.
Utrzymanie silnej woli może dać przewagę w bitwie. Duży nacisk kładzie się na samodoskonalenie. Nie należy tylko czekać, aż senior wskaże błędy, ale stale dążyć do doskonalenia techniki. Etykieta w dojo jest również istotną częścią kendo. To nie tylko formalność, ale raczej zestaw rytuałów spajających części kendo. W Azji powszechne jest wspólne trenowanie wielu pokoleń, a treningi mogą na ogół obejmować osoby o różnych poziomach umiejętności i formie.
Cel uprawiania kendo przez All Japan Kendo Federation
Celem uprawiania kendo jest:
Kształtowanie umysłu i ciała,
Doskonalenie energicznego ducha,
Poprzez precyzyjny i ostry trening,
Dążenie do doskonalenia sztuki kendo,
Oddanie szacunku dla ludzkiej uprzejmości i honoru,
Obcowanie z innymi ze szczerością,
Wieczna pogoń za doskonaleniem samego siebie.
Dzięki temu będzie można:
Kochać swój kraj i społeczeństwo,
Przyczynić się do rozwoju kultury,
Oraz promować pokój i dobrobyt wśród wszystkich narodów.
Shinai to bambusowy miecz składający się z 4 bambusowych listew, które są połączone skórzanymi wiązaniami i sznurkiem zwanym tsuru. Sznurek oznacza przeciwną stronę „ostrza” miecza. Do wykonywania ciosów zawsze używa się „ostrza”, czyli dolnej listwy miecza. Istnieją cztery ważne rodzaje ciosów: men (głowa), kote (ręka), do (tułów) i ki (gardło). Ten ostatni jest wykonywany tylko przez doświadczonych ludzi i w wielu miejscach całkowicie zakazany, ponieważ jest bardzo niebezpieczny, gdy jest wykonywany niewłaściwie. W Kendo czasami używany jest drugi typ miecza - bokken lub bokuto. Jest to solidny drewniany miecz i jest używany wyłącznie do ćwiczenia technik, a nie do rzeczywistej walki. Powodem jego używania jest to, że przypomina kształtem katanę, dzięki czemu łatwiej jest uchwycić niektóre aspekty, które tracą na znaczeniu przy płaskiej bambusowej powierzchni, na przykład kierunek ostrza.
Zbroja używana w kendo jest znana jako bogu. Składa się z hełmu, zwanego men, który ma metalową kratkę chroniącą twarz i długie klapy odchodzące bokiem na górę ramion (dla ochrony przed przypadkowymi uderzeniami), napierśnika - do, ochraniaczy dłoni - kote oraz kompletu ochronnych paneli materiałowych, które biegną wokół talii, znany jako tare. Tradycyjnie są barwione prawdziwym barwnikiem indygo, ale obecnie tańsze modele używają barwników chemicznych.
Czasami można zauważyć biały zestaw bogu, ale są one rzadkie, zwykle używane przez kobiety w Azji lub niektóre ekscentryczne osoby. Z powodu słabej dostępności białych zestawów w sklepach łatwiej jest trzymać się niebieskich części, więc większość kendoków po prostu to robi. Pod bogu znajduje się strój używany podczas treningu, który składa się z hakamy oraz keikogi. Hakama to tradycyjne japońskie spodni z zakładkami. Z przodu znajduje się pięć zakładek, z tyłu dwie, a każda z nich sygnalizuje cnotę. Kiedyś ktoś żartobliwie zapytał mnie, która cnota jest najtrudniejsza do wyprania. Odpowiedziałam tym samym tonem, że to chyba honor i lojalność, bo ludzie często kładą na nich tyłek.
Koszulka jest wykonana z grubej tkaniny o teksturze ziarna ryżu, zwykle z czystej bawełny, chociaż istnieją również nowoczesne rozwiązania na gorące lata. Ja osobiście wolę sztywną bawełnę, bo mokra nadal daje się nosić, a i lepiej stłumi ciosy. Nazwa tej koszuli to keiko-gi (koszula treningowa).
Jako pikantny szczegół dodam, że niektórzy starsi praktykujący lubią ćwiczyć bez bielizny. Większość ludzi jednak nie. Wolę, aby moja bielizna faktycznie łapała trochę potu, dzięki czemu moje ubrania mogą wytrzymać dłużej między praniami. Same treningi, gdy ludzie już zaczną ćwiczyć na serio, mogą być dość intensywne. To bardzo dobry sport kardio, z wiadrami potu. Częstymi urazami w kendo są pęcherze oraz drobne urazy stóp z powodu biegania boso oraz siniaki z powodu nietrafionych ciosów. Z tego powodu nie jest to sport dla każdego, wiele ludzi postanawia dać sobie spokój jak zaczną ćwiczyć w zbroi i doświadczą na własnej skórze uderzeń. Men jest też dosyć klaustrofobiczny i trudniej jest oddychać, cały zestaw też trochę waży. Jednak można się do tego przyzwyczaić, a wtedy zaczyna się prawdziwa zabawa!
Kendo to japońska sztuka walki z użyciem drewnianych mieczy. Jej nazwa oznacza „drogę miecza”. Początki kendo są zakorzenione w przekazywanych z pokolenia na pokolenie naukach samurajów. Do ćwiczeń używanie żelaznych mieczy było zbyt niebezpieczne, dlatego używano broni drewnianej, a także zbroi treningowej, która mogła wytrzymać trudy regularnego używania do ćwiczeń. Nauki te znane były jako kenjutsu, istniało kilka różnych szkół. Wszystkie powstały w epoce Edo (1603-1868, okres izolacji Japonii od świata zewnętrznego). Bambusowe miecze, znane jako shinai, zostały opracowane około XVIII wieku. Ćwiczenia z ich użyciem zaczęły przybierać kształt tego, co znamy dzisiaj jako kendo. Nazwa „kendo” przyjęła się na początku XX wieku i wtedy dyscyplina zaczęła się stabilizować i powoli ewoluować, a nie przechodzić przez masowe zmiany. Dyscyplina ta skupia się nie tylko na doskonaleniu sprawności bojowej, ale także na budowaniu i rozwijaniu ducha.
Utrzymanie silnej woli może dać przewagę w bitwie. Duży nacisk kładzie się na samodoskonalenie. Nie należy tylko czekać, aż senior wskaże błędy, ale stale dążyć do doskonalenia techniki. Etykieta w dojo jest również istotną częścią kendo. To nie tylko formalność, ale raczej zestaw rytuałów spajających części kendo. W Azji powszechne jest wspólne trenowanie wielu pokoleń, a treningi mogą na ogół obejmować osoby o różnych poziomach umiejętności i formie.
Cel uprawiania kendo przez All Japan Kendo Federation
Celem uprawiania kendo jest:
Kształtowanie umysłu i ciała,
Doskonalenie energicznego ducha,
Poprzez precyzyjny i ostry trening,
Dążenie do doskonalenia sztuki kendo,
Oddanie szacunku dla ludzkiej uprzejmości i honoru,
Obcowanie z innymi ze szczerością,
Wieczna pogoń za doskonaleniem samego siebie.
Dzięki temu będzie można:
Kochać swój kraj i społeczeństwo,
Przyczynić się do rozwoju kultury,
Oraz promować pokój i dobrobyt wśród wszystkich narodów.
Shinai to bambusowy miecz składający się z 4 bambusowych listew, które są połączone skórzanymi wiązaniami i sznurkiem zwanym tsuru. Sznurek oznacza przeciwną stronę „ostrza” miecza. Do wykonywania ciosów zawsze używa się „ostrza”, czyli dolnej listwy miecza. Istnieją cztery ważne rodzaje ciosów: men (głowa), kote (ręka), do (tułów) i ki (gardło). Ten ostatni jest wykonywany tylko przez doświadczonych ludzi i w wielu miejscach całkowicie zakazany, ponieważ jest bardzo niebezpieczny, gdy jest wykonywany niewłaściwie. W Kendo czasami używany jest drugi typ miecza - bokken lub bokuto. Jest to solidny drewniany miecz i jest używany wyłącznie do ćwiczenia technik, a nie do rzeczywistej walki. Powodem jego używania jest to, że przypomina kształtem katanę, dzięki czemu łatwiej jest uchwycić niektóre aspekty, które tracą na znaczeniu przy płaskiej bambusowej powierzchni, na przykład kierunek ostrza.
Zbroja używana w kendo jest znana jako bogu. Składa się z hełmu, zwanego men, który ma metalową kratkę chroniącą twarz i długie klapy odchodzące bokiem na górę ramion (dla ochrony przed przypadkowymi uderzeniami), napierśnika - do, ochraniaczy dłoni - kote oraz kompletu ochronnych paneli materiałowych, które biegną wokół talii, znany jako tare. Tradycyjnie są barwione prawdziwym barwnikiem indygo, ale obecnie tańsze modele używają barwników chemicznych.
Czasami można zauważyć biały zestaw bogu, ale są one rzadkie, zwykle używane przez kobiety w Azji lub niektóre ekscentryczne osoby. Z powodu słabej dostępności białych zestawów w sklepach łatwiej jest trzymać się niebieskich części, więc większość kendoków po prostu to robi. Pod bogu znajduje się strój używany podczas treningu, który składa się z hakamy oraz keikogi. Hakama to tradycyjne japońskie spodni z zakładkami. Z przodu znajduje się pięć zakładek, z tyłu dwie, a każda z nich sygnalizuje cnotę. Kiedyś ktoś żartobliwie zapytał mnie, która cnota jest najtrudniejsza do wyprania. Odpowiedziałam tym samym tonem, że to chyba honor i lojalność, bo ludzie często kładą na nich tyłek.
Koszulka jest wykonana z grubej tkaniny o teksturze ziarna ryżu, zwykle z czystej bawełny, chociaż istnieją również nowoczesne rozwiązania na gorące lata. Ja osobiście wolę sztywną bawełnę, bo mokra nadal daje się nosić, a i lepiej stłumi ciosy. Nazwa tej koszuli to keiko-gi (koszula treningowa).
Jako pikantny szczegół dodam, że niektórzy starsi praktykujący lubią ćwiczyć bez bielizny. Większość ludzi jednak nie. Wolę, aby moja bielizna faktycznie łapała trochę potu, dzięki czemu moje ubrania mogą wytrzymać dłużej między praniami. Same treningi, gdy ludzie już zaczną ćwiczyć na serio, mogą być dość intensywne. To bardzo dobry sport kardio, z wiadrami potu. Częstymi urazami w kendo są pęcherze oraz drobne urazy stóp z powodu biegania boso oraz siniaki z powodu nietrafionych ciosów. Z tego powodu nie jest to sport dla każdego, wiele ludzi postanawia dać sobie spokój jak zaczną ćwiczyć w zbroi i doświadczą na własnej skórze uderzeń. Men jest też dosyć klaustrofobiczny i trudniej jest oddychać, cały zestaw też trochę waży. Jednak można się do tego przyzwyczaić, a wtedy zaczyna się prawdziwa zabawa!
Unamused Snarktooth. Advocate for hearing loss & accessibility. Person, friend and a terrible/terrific* artist.
*delete as appropriate
Aaricia